Hakan Akdoğan  Yazılarıma bakamıyorum artık. İnsan kendi yarattığı sembollerden bile tiksinecek kadar sağ kalıyor ne yazık ki. Bir sabah uyanıp hiçbir şeyin trajik olmadığını anlamaktan çok korkuyorum. Böyle zamanlarda sandalye sandalye oluyor, pencere pencere, insan da yalnızca etinin etrafında dolaşan yorgun bir alışkanlık. Buna dayanamıyorum. Evrim geçirmemeliydik. Bu kadar psişiklik fazla bize. Pablo Neruda’nın bile … BIRAKIN ÇELİŞEYİM okumayı sürdür