Senaryosu 1975’te yazılan, 1976’da çekilen ve 1977’de 10 dalda aday olduğu Oscar’lardan üçünü kazanan Rocky, bu kez perde arkası hikâyesiyle yeniden bizlerle. Peter Farrelly’nin yönettiği Ben, Rocky’de (I Play Rocky) Anthony Ippolito, henüz adını duyuramamış genç Sylvester Stallone’yi canlandırıyor. Film, yokluk içindeki Stallone’nin kendi yazdığı senaryoyu beyaz perdeye taşımak için verdiği mücadeleyi ve yapımcıların itirazlarına rağmen Rocky Balboa’yı bizzat oynama konusundaki inadını anlatıyor.
Emel Seçen

Boyları bile aynı, kökleri de. Bir tarafta henüz otuz yaşlarında, yokluk içinde, babasıyla sorunlar yaşayan Sylvester Stallone. Kendi ayakları üzerinde durma çabası, evsizlik, açlık ve yokluk. Hatta inanmayacaksınız ama Rocky serisiyle efsaneleşecek Sylvester Stallone, filmde kirasını ödeyemediği için sokakta yatmak zorunda kalır. Sokakta yatarken yanına gelen köpeği sahiplenir. Butkus, ileride Rocky’de de oynayacaktır. Ama bu kavuşma, buluşma kolay olmayacaktır.
Rocky’yi biz sevenleri seksenli yılların hemen başlarında tanıdık. Oysa film 1976’da çekilmişti. Rocky’nin hikâyesi Philadelphia’da geçer. Çekimler Philadelphia ve Los Angeles’ta yapılır.
Hayatına girecek ve ilk eşi olacak Sasha, anlıyoruz ki filmin esas yaratıcısı. Sylvester’ın içini, ruhunu okuyan da o. Filmde onun da isteğiyle Mike adını bırakıp kendi adını kullanmaya başlar Sylvester.
Kesinlikle dirençli, inandığı duygudan vazgeçmeyen Rocky, yani Stallone, kendisini anlatır. Rocky, o yıllara damga vurmakla kalmamış. Sinemada yer almak isteyen Sylvester Stallone’nin kariyer yapmasına, para kazanmasına ve eşsiz bir şöhrete kavuşmasına da vesile olmuştur.
Gittiği oyuncu seçmelerinde küçük roller için bile beğenilmez. Öz babası da “Biçimsiz bir yüz hattın var, ağzında taş saklıyor gibisin. Sana rol verip ne yapsınlar? Yakışıklı biri lazım,” der. Buna rağmen önce kendisine inanır, sonra kendisine samimiyetle inanacak yol arkadaşını bulur.
Sasha’yla birlikte güvenle kurdukları aile birliğini sonsuz başarılara taşıyacak. Böylelikle Sylvester kendisini yeniden keşfedecektir.
Rocky’nin ring dışında hep yanında olan çekingen Adrian’a bakınca, Stallone’nin hayatında onun yerinde kimin olduğunu görürüz. Çekimler başladığında hamile olan eşi Sasha’dır bu.
Düşünün, beş parasızsınız ama ümidinizi kaybetmiyorsunuz. Size inanan tek bir kişi var. Ve onunla gidebildiğiniz kadar gidiyorsunuz. Filmde sözü edilmiyor ama Stallone, yıllar sonra Rocky IV’te rol alan Brigitte Nielsen’le evlenecektir. 1997’de evlendiği Jennifer Flavin’le ise hâlâ evlidir.
Belki de Sasha, onun kendisini bulmasındaki en büyük şansıdır. Risk alan Sylvester doğru zarı mı atacak? Bunu filmde göreceksiniz.

DÜNYADAKİ TÜM ROCKY’LER İÇİN
Kendisine destek vermeyenlere, onu yalnız bırakanlara, ona inanmayanlara rağmen, hatta onlara filmlerinde rol vererek en zor şartlarda filmi tamamlar.
Bir türlü oyuncu olduğunu kanıtlayamaz. Hayat zaten dövmüştür. Sylvester, diğer adıyla Mike, bir de film çekerken kolunu, bacağını, her şeyini feda edecektir.
İlk filmde kapı numarası 1818’dir. Sizin de benim gibi posterleriniz, afişleriniz var mıydı, bilmem ama burada yalnızken kapı numarası 7’yle başlar. İki kişi olduklarında kapı numarası 8 olacaktır.
Demek ki 18 Sylvester, 18 Sasha’ydı.
Film bütünüyle sevgi, inanç ve “olacak” düşüncesi. Ama olmasa da Yaradan’a tam bir teslimiyet içermekte.
Kendi inancı, fiziki gücü, zamanında yaptığı antrenmanlar, hayalleri ve herkese nasip olmayan o eşsiz, sarışın, güzel eşi olmasa o film çıkmazmış.
Her erkeğin arkasında güçlü bir kadın vardır. Ya yüceltir ya indirir.
Film bütünüyle mükemmel. Perde arkasında yaşananlara şahitlik ettiğinizde işin ne kadar zor olduğunu görüyorsunuz. Oysa kendini piyasaya kabul ettirene kadar yaşadıkları bir yerde biraz da kara mizah gibi. Sahnelerin bazı yerleri tamamen doğaçlama. Otelde vale olarak çalıştığı öğrenilirse büsbütün rol verilmeyeceğini düşünüyor. Bir de karşısına yapımcı çıkmasın mı? Yapımcının arabasını aldığı sahne ve işte bunun gibi birkaç sahne hem gülümsetecek hem düşündürecek. Her sahnede ağır, hem de çok ağır bir bedel ödemiş bir insanı göreceksiniz önce. O yıllarda temposunu giderek artırdığı koşu sahnelerini şimdi anlamak, filme, karaktere ve yaratıcıya daha da saygı uyandırıyor.
Dayak yiye yiye yol alan bir adamın, yer yer güldüren, yer yer gözlerinizi dolduran filmine hazır olun.
1979 yapımı Şampiyon filmini hatırladım. Benim hatırladığım kadarıyla iki filmi ülkemizde hemen hemen aynı yıllarda izledik. Ama bize önce Şampiyon ulaştı diye hatırlıyorum. Rocky Amerika’da 1976’da gösterime girmişti. Şampiyon ise 1931 yapımı aynı adlı filmin yeniden çevrimiydi.
Oyuncu seçmelerinde “Yeterince İtalyan görünmüyorsunuz,” denilen Mike, kendi rolünü hayata inat yazar ve oynar.

Ve şimdi onu da Anthony Ippolito canlandırıyor. Bu oyunculuk, Stallone’ye neredeyse ikizi gibi benzemesi, Rocky’nin perde arkasında bir filme daha yetecek gerçek bir hikâye olması… Kaçınılmaz bir şekilde bu sonucu doğuruyor.
İyi ki yapılmış!
Bir insanı sevmek için neden aramazsınız. Tanımadığınız birinin bir özelliği sizi yakalar. Belki de sizde de olan bir özelliktir bu. Şimdiye kadar içimin ısınmadığı yahut belirsizlik hissettiğim insanlar konusunda hiç yanılmadım.
Odama, defter kaplarıma resimlerini dizdiğim Rocky, İtalya’ya duyduğum aşkın Frank Sinatra’dan sonra başmimarıdır. Demek yine haklıymışım. Bu film, aynı zamanda o yıllarda güzel bir insanı sevmiş olmamın teyidini de sundu.
Amerikan rüyasının baş aktörü İtalyan kökenli Sylvester Stallone ile Amerika doğumlu Anthony Ippolito’nun yolları bu filmde kesişiyor.
Arada ise tam elli yıl.
Arkadaşlıkları, sinema dünyasına bakışı, yapımcıları… Yerine hangi oyuncuları düşünüyorlarmış, hepsini izleyeceksiniz.
Yakışıklılık mı, yoksa iyi kalplilik ile inanmak mı? Buna siz karar vereceksiniz.
Filmde, kendisi de açken yavruluktan büyüttüğü dostunu, eve yiyecek alabilmek için 40 dolara satar. Onu geri alması bin dolara mal olur.
Böyle de vefalıdır.
Film aynı zamanda “Hayatta herkesin bir bedeli var mıdır?” sorusunu izleyiciye sorduruyor. Ya siz, inandığınız şey için onca zorluğa nereye kadar katlanabilirdiniz?
Baştan pes edenlerin seslerini duyar gibiyim. Neden mi? Yaşayan bilir çünkü. Onlar ve gerçek hayattaki Rocky’ler o kadar belirgin ki.
Biz her yerde birbirimizi görür ve göz kırparız.
Zaten o da o yıllarda inandığı şeyin peşinden gitmenin haklı gururuyla şöyle der:
“Bu tüm Rocky’ler içindir. Bir yola çıkarsınız, oluş önemlidir. Yolun sonu ne olursa olsun. Kazanamamak bile olsa!”
Bu iş de tam bir sağlam omurga gerektirir. İnandığın şeyin peşinden gitmek.
Bu bana, geçtiğimiz günlerde tamamlanan 14. Boğaziçi Film Festivali’nin kısa film seçkisinde dikkatimi çeken Kırağı Tutmuş Yaprak’ın yönetmeni Furkan Erdil’in ödül konuşmasını hatırlattı. İlk kısa filmiyle İstanbul Medya Akademisi Genç Yetenek Ödülü’ne layık görülen Erdil, şöyle dedi:
“Burada herkese ve kendime bir söz vermek istiyorum: İnanmadığım, emin olmadığım, üzerine gerçekten çalışmadığım hiçbir filmi çekmeyeceğim.”
İnanç, işte tam da böyle bir şeydir.
Bizim ülkemizde Joker’ler de Rocky’ler de boldur.
Bizi biz yapan kendi yüreğimizdeki sestir çünkü.
I PLAY ROCKY…
Harika bir hatırlatma!
Harika bir performans!
Yine yine yeniden Rocky sevenleriyle.


