Sibel Kırcadere
Bavulu neredeyse boyu kadar olan bir kadının penguene benzeyen koşuşuna gülüyorum, kahkahasız, sessizce. Görmezseniz duymazsınız. Siyah bavulunu iterek hızla koşan kadının aynadaki yansımam olduğunu fark edince kahkaha atıyorum. Benim gibi koşan veya hızlı hızlı yürüyen insanlar pek umursamıyor ama kafede kahvesini yudumlayan, birasının köpüğünü dudaklarından yalayan acelesiz insanlar bir bakış atıyor bana doğru. Görmüyorum, baksam düşerim, bakışları hissediyorum sadece. Tıpkı dün gece, uyuduğum yabancı yataktaki yatak yaylarının bedenime tüm gece saldırdığını, tam olarak mızraklarla dürtülüp durmaktan bahsediyorum, hissettiğim gibi. Sabah şaşkınlıkla bakmıştım, yatak sünger yataktı, hiç yay kullanılmamış…
Üç çeşit insan yaşıyor yeryüzünde. Sadece üç çeşit. On iki ayrı karakter yok yani astrologların söylediği gibi. İlk tip benim gibi olanlar: Zaman akar, onlar bakar, anlamaya çalışır ve zamanın içinde olmaları gerektiği farkındalığına eriştikleri anda koşarlar. İkinci tip en yakın arkadaşım gibi olanlar: Seyahatten haftalar önce kısa kısa notlar alırlar, o notlar yolculuk önceki hafta bir listeye dönüşmüş olur. Bavul açık, sürekli bir şey eklenir, çıkarılır, muntazam bir şekilde dizilmiş çoraplar asla iç çamaşırlarına değmez. Yolculukta giyecekleri kıyafetler hazır bekler, yataklarının ayak ucundaki sandığın üstünde ve günlük olarak giyilecek kıyafetler, renk ve kumaş uyumlu olarak belirlenmiştir. Ve en sevdiğim üçüncü tip insanlar vardır. Havaalanına giderken otobüse binerler, en küçük bavullar hep onlara aittir, ne bavullarında çok yük vardır ne omuzlarında. En güzel kafeye giderler, zaten saatlerce vakitleri vardır, ya şampanya ya da bira içerler. Bu insanlar mutlaka gülerler. Büyük siyah bavulunu iterek koşmaya çalışan ufak tefek kadına, çocuğunu yerde sürükleyen çıldırmış anneye, dev ekranda uçak kapı numarasını bir türlü göremeyen, gözlerini kısmış, sırt çantasını göğsüne asmış, kırmızı ayakkabılı adama. Dün akşam aklıma gelmişti, neden sürekli hamur yiyordum? Başka bir hayat deneyimi mi peşindeydim, eğleniyor muydum, yoksa fena hâlde korkuyor muydum? Elbette kilo almaktan…
Bir havaalanında zaman üç değişik şekilde ilerler. Bekleme zamanı, koşma zamanı, keyif alma zamanı. Bu zamanlar her insanın başına mutlaka bir kere gelir. İnsan daha havaalanına girdiği anda zaman ona zaten gülümsemiştir.
“Seni bekliyordum, hadi bakalım, hoş geldin, bir de günaydın.”
Bavullar x-ray’den geçer, içinden bence herkes dua eder! “İçimde gizli bir terörist olmasın Allah’ım, yalvarırım!”
Herkes aklanıp girdiğinde havaalanına, artık masumluğun kanıtlanmıştır. İşte cennet… Hayatta ne iş yaptığın, kimi sevdiğin, kimi özlediğin, hatta nereye gittiğinin bile öneminin kalmadığı zamandasın artık. Bir de uçaktaki hâlini düşün. Aynı anda hem 900 km/saat hızdasın ama koltuğunda sabit oturmalısın. Tam olarak hangi ülkenin hava sahasına girdiğinde zaman zaten yaşadığın üç saat öncesine geçer? Mutlak gerçek ise zaman hep geçer. İyi de olsa kötü de olsa geçer. Ve yine mutlak gerçek, geçen zaman bir daha dönmez. Dönse de aynı zaman değildir, ama senindir, bilirsin. Tek bir söz beklerken geçen zaman bile dönmez. O özür asla dilenmez…
Yeni galaksi tipi de bulunmuş, çok yeni bilgi. Galaksiler de artık üç çeşit olmuş. Bizim galaksimiz mesela, bilyon yıl önce başka bir galaksi ile çarpışmış, neyse ki bizim karanlık maddemiz daha güçlüymüş, yenmişiz, yeşillenmişiz, Âdem ile Havva atılmış cennetten, biz doğmuşuz, savaşmışız, sevişmişiz, ölmüşüz. Bize çarpan galaksi bizi ters çevirmiş, bir özür bile dilemeden gitmiş…
Uçağımın anonsu yapılıyor, kapıya iki koşuluk mesafedeyim. Siyah bavulumu sürüklerken ve bir galaksinin başka bir galaksiye çarpması milyarlarca ihtimalden biri iken, zamanın tam olarak nasıl davrandığını hiçbir yüksek IQ bile bilememişken, benim yabancı birine çarpmam yalnızca üç saniye sürüyor, ihtimallerden bahsetmiyorum bile.
Adamın kahvesi üzerine dökülüyor. Belli ki sıcaktı kahve…
Özür diliyorum.
Ne tuhaf, diyorum, bazı şeyler bu kadar kolay olmalı belki de…
