İsmi Olmayan Hikayeler – ll

Sibel Kırcadere Uslu

O kadar sıcak bir gün ki bugün, kumların üstünde sıcak hava bulutundan oluşan katmanı görebilirsiniz. Maria, kırk yaşlarında İtalyan asıllı bir kadın, üzerindeki siyah t-shirtünün önüne bağladığı kısa mutfak önlüğüne ellerini silip, mutfaktan aceleyle çıktı. Çalıştığı restoranın önünde kıyamet kopuyordu. Platin sarısı uzun, saç eklettiği apaçık, saçlı, pırıltılı gümüş rengi bir bikini giyinmiş kadın, bir çok bilezik, deri bileklik taktığı kolunu aşağı yukarı sallayarak -şangır şungur sesi çıkıyordu böylece- avazı çıktığı kadar bağırıyordu.

“Bu ne rezillik! İki şezlong için 40 Euro para veriyorum, bu rezillik kabul edilir gibi değil. Bu kişi!.. Benim şezlongumun yanıma işedi!”

Kadının  gösterdiği beş yaşlarında küçük bir kız çocuğuydu. Küçük çocuk güneş sarısı saçlarından bir tutamını ağzına alıp emiyor, başı önünde, ağlamamak için kendini zor tutuyor gibi görünüyordu. Maria kızın etrafında kimsenin olmadığını fark etti. 

Usulca küçük kızın yanına yaklaştı. Maria yaklaştıkça sidik kokusunu daha çok alıyordu. Çocuğun şortu da ıslaktı. Başını iyice öne eğen kızın omzuna hafifçe dokundu Maria.

“İyi misin çocuğum?”

Çocuk saçlarını ağzında çekip başını yukarı kaldırdı. Maria’nın gözlerine baktı. Maria daha önce hiç bu kadar masum ve ürkmüş bir şey görmediğini düşündü. Kızın gözlerindeki yaşlar pıt pıt akmaya başlamış, dudakları aşağıya o kadar çok kıvrılmıştı ki sanki hep öyle kalacakmış gibi duruyordu.

“Annen nerede çocuğum?” diye sordu Maria .

Platin saçlı kadın hala bağırıyordu. Ama şimdiki hedefi onu sakinleştirmeye çalışan garson kızdı.

“Bu ne kepazelik. Biri, keyfimin kaçmasının hesabını vermeli!”

Maria küçük kızı, hazır kadın o tarafa bakmıyorken kendine doğru çekti. Küçük kızın kokusu sidik kokusunu dahi aratacak kadar kötüydü. Saçları, bir sokak köpeğinin tüylerinden bile karışıktı. Maria kıza anne ve babasını bir daha sormaması gerektiğine karar verdi. Küçük kızı önünde tutarak, böylece görünmüyordu, mutfağa gitti. 

Mutfağa girdiklerinde Maria biraz tereddüt etti. Çocuk o kadar pis ve kötü kokuyordu ki, buradaki her hijyen kurallarını, sadece  varlığı ile yıkıyordu. Az önce sirkeli suda temizlediği marulları doğradığı metal sehpanın ucuna yaslandı Maria. Önemli bir karar alacağı zamanlarda yaptığı gibi çenesini hafifçe sıktı. 

“Beni burada bekle küçük” diyerek mutfaktan hızla çıktı.

Platin saçlı kadın nihayet sakinleşmişti. Masasının üstü meyve tabakları, çerezler ve kokteyllerle  donatılmıştı. Kadının sakinleşmesi işletmeye pahalıya mal olmuş görünüyordu. Sinirden tırnaklarını yemeye başlamış patron,  masasının arkasındaki koluna yaslanmıştı. Maria patronunun yanına gitti.

“Patron, benim tansiyonum düştü. Mutfağı toparlayıp eve gidebilir miyim?” 

Maria patronunun buna için izin vermeyeceğini biliyordu. Çalışanlarının bir insan olduğunu sıklıkla unutan biriydi. Çalışanın başı ağrıyamaz, midesi bulunamaz ve kesinlikle uyuya kaldığı için işe geç kalamazdı. O yüzden Maria işten kovulmaya hazır Patronun dudakları arasından çıkacak hakaretleri beklemeye başladı.

Patron  tam ağzını açtığı sırada, yüzünü ekşiterek burnunu kapadı.

“Maria sen sidik mi kokuyorsun?”

Maria’nın utançtan yüzü kızardı. Sonra hemen toparlandı. Bu fırsatı kaçıramazdı.

“Aslında tansiyonum düşünce bayılmışım. O sırada da…”

Patron, birkaç adım geri çekilerek elini bir şeyleri kovalıyor gibi salladı. 

“Git evine de güzelce temizlen öyleyse.”

Maria “peki efendim” diyerek arkasına sevinçle döndüğünde; patron arkasından seslendi.

“Yarın akşam mesaiye kalacaksın!”

Maria hızla mutfağa gitti. Küçük kız hiç kıpırdamamıştı. Hala ıslak olan gözlerle kadına bakıyordu. Maria önlüğünü söküp, tezgâhın altına bıraktı. Kızın elini tuttu.

“Haydi bakalım küçük, eve gidip seni temizleyelim.”

Maria küçük kızı güzelce yıkadı. Saçlarını tararken bazı yerlerini kesmek zorunda kalsa da güneş rengi saçları hala omuzlarına kadar uzun kalmıştı. Yatağının ayak ucunda bulunan sandıktan, eski ama hiç giyilmemiş mavi ince keten bir çocuk elbisesi çıkarıp göğsüne yapıştırdı. Kokladı elbiseyi. Maria’nın  gözleri yaşlandı. Küçük kız, kadının üzüldüğünü görünce korkup kapının arkasına saklandı. Saklandığı yerde işedi. Maria kapının arkasını temizledi. Küçük kızı tekrar duru su ile yıkayıp temizledi.  

“Korktuğun için işediğini biliyorum küçük. Korkma. Sadece üzülmüştüm. Sana kızgın değilim.”

Mavi elbiseyi küçük bedenine giydirdi. Saçlarını da iki pelikördü. 

“Peki sana ne isim verelim?”

Kız yine hiçbir şey söylemedi. Ama gülümsüyordu.

“Eskiden senin yaşlarında bir kızım vardı benim de. Senin gibi gülünce, güneş açardı…”

Kızın omuzlarından tutup biraz uzaklaştırdı kendinden. 

“işte! “ dedi Maria. “Tertemiz oldun. Bir de yemek yiyelim. Yarın da polis karakoluna gidip ailenle ilgili bir şeyle bulmaya çalışırız.” dedi.

“Ama o zamana kadar sana Elizabeth diye sesleneceğim” diyerek sarıldı kıza.

Elizabeth Maria‘nın altı yaşındayken amansız bir hastalığa yenik düşen altın saçlı kızının adıydı.

Ertesi sabah Maria erkenden restoranı açmak zorundaydı. Zaten polise gitmek için hiç acele etmek de istemiyordu. Polis ailesini hemen bulabilir ya da ailesi yoksa onu devlet koruması altına alabilirdi. Ama “sen buldun, senin olsun bu çocuk” demeyeceklerini biliyordu. Her ne kadar bunu canı gönülden istese de. 

Küçük kız mışıl mışıl uyuyordu. Yatağında birlikte uyumuşlardı. Aslında Maria pek de uyuyamamıştı. Sürekli uyanıp Elizabeth’im deyip koklayıp öpmüştü küçük kızı.

Kahvaltı için ona krovasan pişirmişti. Yıllardır sabah erken uyanıp krovasan yapmamıştı. Yanına reçel de koymuş, süt için bir bardak. Ve bir not. Okuma yazmayı bildiğini umarak.

“Dolapta taze süt var Elizabeth. Sen kahvaltını bitirene kadar dönmüş olurum.”

Maria bir mazeret bulup bugün de işten izin almaya niyetliydi. Tabi patronu onu kovma ihtimali  çok yüksekti. Olsundu. Birkaç gün Elizabeth le baş başa zaman geçirip sonra başka bir iş bulabilirdi. Kenarda birkaç aya yetecek parası nasılsa vardı.

Restoran’a girdiğinde patron Maria’ya doğru hızla yürümeye başladı. Maria yıllardır öğrendiği gibi mahcupça başını öne eğip  kıyametini bekledi. Patron Maria’nın o kadar yakınına dikildi ki zaten kadın bakmaya çalışsa gözleri şaşı olacaktı.

“ıhıhı” diyerek önce boğazını temizledi patron. Maria hala gözleri yerde, omuzları yukarıda, dişleri sımsıkı kenetlenmiş durumda.

Bir kahkaha koptu patrondan. Dar omuzlu, sadece ensesinde kalmış birkaç tel saçını uzatıp at kuyruğu yapmış altmışlarındaki adam öyle gülüyordu ki, karnını tutmak için öne eğildiğinde başını Maria’nın başına çarptı. Bu adamı daha da fazla eğlendirdi. Maria acıyan alnını tutup adamdan birkaç adım geriye uzaklaştı.

“Neler oluyor patron” diye sordu Maria . Sesi istediği kadar kızgın çıkmamıştı.

“Sen koskoca kadın her yere işemişsin.” Kesik kesik, kahkaha arasına sıkıştırdığı kelimeleri zorla söyledi patron.

“Demiştim ya dün, benim tansiyon…” 

Maria kendini daha açıklayamadan genç kadın garson yanlarına geldi. Eskiden beri hiç haz etmezdi bu kızı. Kızın da onu sevdiği söylenemezdi.

“Günaydın Sidikli Maria” dedi genç kız ve bir kahkaha bırakarak, geriye devam etti.

Maria, dün bunun iyi bir mazeret olduğunu düşünmüştü. Bugün ise bu durum canını sıkıyordu. Yüzü kıpkırmızı olmuştu ve bunu kimse görsün istemediği için başı önde mutfağa geçti. Dün sıvatıp attığı yerden, metal tezgâhın alt rafından, önlüğünü alıp taktı. Ellerini lavaboda bir cerrahın ameliyat öncesi  yaptığı gibi dikkatlice yıkadı. Tezgâhın altına eğilip soğan kasasında bir tane sopan alıp tezgâha koydu. Arka duvarda asılı olan çeşitli boyutlardaki bıçakların arsında büyükçe bir tanesini aldı. Tek ve sert bir hamleyle soğanı ikiye böldü. İki yarım parça da birbirinden çok uzaklaşmadan aldıkları darbe ile bir süre  sallandılar. Maria, bıçakla ikiye ayırdığı soğanlara baktı bir süre. İçeriden gelen gülüşmeleri duyabiliyordu.

“Koskoca kadın!”

“Maria mı? İnanmam.”

“Bir de tansiyonum demiş.”

“Sidikli Maria!”

Maria bıçağı sudan geçirip yerine geri astı. Önlüğünü çıkarıp özenle katladı. Metal tezgâhın altındaki rafa koydu. Bıçak standının altındaki çekmeceyi çekip streç film aldı. Yarım soğanları kaplayıp buz dolabına koydu. Arka taraftaki sadece klozetin sığabildiği kadar küçük olan tuvalete girip, klozetin üstüne asılmış olan yer yer sırları dökülen aynada kendine baktı. Elli yaşlarından bu yana yüzünü hiç incelememiş, sadece, saçını düzeltmek için kaçamak bakışlar atmıştı aynaya. Gözlerinin yanlarındaki kırışıklıkların derinleşmiş olması şaşırtmadı onu. Yanaklarının çenesinin altından aşağı doğru kaymış olması da. Ama gözleri değişikti. Parlıyorlardı. Çünkü sevgili Elizabeth evdeydi. Ve neredeyse Maria onun varlığını ve buraya geliş amacını birkaç dakikalığına unutmuştu. Gözleri geleceğe dair umutla parlıyordu. Hafta sonu planı bile yapmamış olan Maria iki aylık bir tatil planı yapmıştı. Kirli aynaya gülümsedi. Mutfağın kapısından çıkıp temizlik yapan, masaları yerleştiren, barı arkasında bardakları kurulayan çalışma arkadaşlarına baktı. Her biri ona alaycı bir gülümseme ve aşağılama ifadesi ile bakıyorlardı. Maria gülümseyerek, “Patron nerede?” diye sordu.

O sırada patron odasından çıkıp, göbeğinin altında sıkışmış olan pantolon kemerini yukarı doğru çekiştirmeye çalıştı.

“Buradayım sevgili Sidikli Maria” dedi

Herkes o anı bekliyormuş gibiydi. Bir kahkaha fırtınası koptu. Maria tek tek herkesin yüzüne baktı. Kendinden emin ve gülümseyerek. Bakışlarının değdiği herkes kahkahasını yutmaya başlamıştı. Şimdi sadece birkaç fakir hıçkırık sesi kalmıştı restoranda. Maria patrona yaklaşıp, elleri belinde konuştu:

“Sidikli Maria olarak, şunu söylüyorum. İstifa ediyorum.”

Sessizlik öyle ani oldu ki neredeyse kulaklarının birden sağır olduğunu düşünecekti Maria. Şimdi tüm çalışma arkadaşları ona kıskanarak bakıyorlardı. Birden istifa edebildiğine göre umudu olmalıydı ve elbette bir miktar parası.

Maria restoranın müşteri kapısından çıkarken kapıyı çarpmadı. Sadece bir kahkaha attı.

Bu yeterli diye düşündü Maria. ‘Deli ya da sidikli. Bana artık ne dedikleri umurumda değil nasılsa’ diye geçirdi içinden. Kendini teskin edebilmek için. Çünkü bu yaşına kadar yaptığı en büyük çılgınlıktı. Hatta hayatında yaptığı tek çılgınlık.

Maria başı dik, yürümeye başladı. Çalışma arkadaşları arkasından kesin bakıyorlardı ve onun korkudan titrediğini fark etmemeleri için içinden kutsal ruha dua etti. Otobüs durağına vardığında, bekleyen birkaç kişi ile birlikte beklemeye başladı. Ona benzeyen birkaç kişi. Kıyafetleri, ayakkabıları, duruşları… Hatta bir kadında Maria’nın çantasından aynısı vardı. Maria artık onlara benzemediğini hissediyordu. Evet hala onlar gibi otobüs bekliyor, onlar gibi ucuz ve promosyon kıyafetler giyiniyordu ama artık o bu sınıftan ayrılmıştı. Onun bankada ona birkaç ay yetecek parası, evde Elizabeth’i ve hayali vardı. Maria artık gençken okuduğu Daniel Stell in romanlarındaki kadın kahramanlardan biri olmuştu. Biraz geç olmuştu, bu yaşta, ama olsundu. O artık kendi yolunu çizecek, mutlu ve hayat dolu, çılgın ama cesur bir kadındı. Elizabeth evde onu bekliyordu. Belki yeni uyanmıştı, kahvaltıya bile yetişebilirdi, lanet otobüs her zamanki gibi gecikmezse! Bankada parası vardı. Umudu…

Önündeki engel, gelmeyen otobüs ve içinden artık cılız çıkan ‘ sen ne yaptın!’ diyen sesti.

Maria otobüse orta kapıdan binip arkaya ilerleyen kalabalığın arasına karıştı. Asıldığı yer, onun için fazla yüksek olduğu için el bileği birkaç dakika sonra sızlamaya başlamıştı ama zaten buna çok alışıktı. Otobüsün camından kendi yansıması ile göz göze geldi. Yüzündeki kırışıklıklar, çene hattındaki sarkma yansımada bile ayrıntılı belli oluyordu. Saçlarındaki zamanı gelmiş dip boya, beyazlar çok da belli değildi. Yansımadaki gözlerde romanlardaki kadınların cesaretini aradı. Tek gördüğü, geçirdiği cinnet sonrası cesedin yanında duran bir katilin gözlerindeki deli pişmanlıktı. Gözlerini sımsıkı yumup açtı. Artık yeni bir hayata başlıyordu. Bu bakış değişmeliydi. Değişmedi. Yansımasına otobüs yolculuğu boyunca bir daha bakmadı Maria.

Otobüsten iner inmez koşar adım mahallesine yürüdü. Evin kapısını açmadan önce derin bir nefes aldı. Şimdi içindeki ‘sen ne yaptın sesi ‘susmuştu. Yüreği ağzında, evrenin tüm kelebekleri midesindeydi. Sanki Maria tekrar sekiz yaşında bir kız çocuğuydu ve arife günü aldıkları bayramlık kıyafetlerinin yastığının altına sakladığı bir bayram sabahına uyanmıştı.

Maria evinin kapısını açtı. 

“Elizabeth! Ben geldim. Kahvaltıya Yetiştim mi güzel kızım.”

Kahvaltıya dokunulmamıştı. Yazdığı not aynı yerinde duruyordu. Yatak odasına ilerledi.

“Seni uykucu yumurcak. Tabi kim bilir ne kadar yorgundun kuzum benim.”

Yatak boştu. Banyonun kapısı açık. Elizabeth hiçbir yerde yoktu. Gitmişti. Geldiği gibi aniden.

Bitti.

---