BANA BİR “MUNGAN” ŞİİRİNİ SEVDİRİP GİTTİ

Saliha Demir

Bir “Öğretmen”e

On sekiz yaş ayağına dolanır. Başına dert olur.
“Ürettikçe var olacaksın,” dedi. Sızılarımdan yakaladı. Sızısı olanlarla tanıştırdı yeniden… Şairlerle.
Tesadüf değildi yaptıkları. Yapacaklarımdan emin, mutlu olacağım konusunda kararlı. Hangi yola çıksam şefkatle dokunduğu omuzlarımdan bir gün aniden elini çekip gideceğini bilemezdim. Yaşamımda bir unvan almamıştı. Bir eş, abla, kardeş ya da öğretmenim olmak istemedi. Durdu öylece beklentileri boyumu aşmış kalabalığıma karşı dimdik. Sevdi, güvendi ya da öyle hissettirdi.

Bana bir “Mungan” şiirini sevdirip gitti. Ne kadar silinmek istese de anılarımdan, dizelere gizledim onu. Bir hışımla doldurduğu bavuluna varlığımın bir kısmını da alıp giderken o… Öğretmenim olmak istemedi… Ben onun dilinden aşırdığım her harfi ipek kumaşlara sarıp gizlerken dizelere -ne güzel ki- şiiri sevdirip gitti.

Yaz başıydı gittiğinde.
Sersemletici bir rüzgâr gibi geçmişti mayıs.
Seni bir şiire düşündükçe kanat gibi, tüy gibi, dokunmak gibi
Uçucu ve yumuşak şeyler geliyordu aklıma.
Önceki şiirlerimde hiç kullanmadığım bu sözcük
Usulca düşüyordu bir kâğıt aklığına,
Belki de ilk kez giriyordu yazdıklarıma, hayatıma.

Murathan Mungan , Yalnız Bir Opera

Onu kaybettiğim anı anlayamadım. Zamanını bilsem belki sarardım açıkta kalan ne yaramız varsa. Bilsem, toparlardım kırıklarını. Acı içinde yaşadığı yılları bile paylaşmaktan mahrum etti, gitti. İnsanlar gider…

Daha o gün anlamalıydım bu ilişkinin yazgısını
Takvim tutmazlığını
Aramızda bir düşman gibi duran
Zaman’ı
Daha o gün anlamalıydım
Benim sana erken
Senin bana geç kaldığını

Gitti. Şimdi tütmüş bir semaver gibiyim. Rengim içime ölmüş. Avucumda sıkı sıkı tuttuğum aslında beni kravatımla boğan kurumsal bir lacivert.

Gitti. Tersine büyümüş bir iğde ağacı gibiyim. Yazı kaçırmış meyvelerim. Bir ömür denizden gün batımını seyredemeyecek olmanın verdiği sığlıkla konuşur dururlar. Çoklar ve en büyük başarıları birbirlerine benzemek. Kendimi kurtarma çabam köprüdeki iki keçi arasında kararsız.

Gitti. Dil sürçmesiyim, kabul edilebilir bir cümle olmaktan dört kutsal kitap uzaktayım. Boş parşömenlerime bakıp bekleyeceğim birkaç binyıl geçsin diye… Sözcükler ardımdan yürür belki eski bir kavalcı dostu görmüşçesine. Onları görmezden geleceğim. Ben soldum bu boşlukta, siz devam edin.

Kitaplara sarılmak, dostlarla konuşmak,
Yazıya oturup sonu gelmeyen cümleler kurmak,
Camdan dışarı bakıp puslu şarkılar mırıldanmak…
Böyle zamanlarda her şey birbirinin yerini alır
Çünkü her şey bir o kadar anlamsızdır
İçinizdeki ıssızlığı doldurmaz hiçbir oyun
Para etmez kendinizi avutmak için bulduğunuz numaralar

Bana bir “Mungan” şiirini sevdirip gitti. Unutmuştu, onun bile dizeleri umutla bitirme ihtimalini.

boş bir çuval gibi, çalmayan bir org gibi, plastik bir çiçek,
unutulmuş bir oyuncak, eski bir çerçeve gibi, hani,
unutsam eşyanın gürültüsünü, nesnelerin dünyasında
kendime bir yer bulsam, dediğimiz zamanlar gibi
kendimizin içinden yeni bir kendimiz
çıkarmaya zorlandığımız anlar gibi

Ben onu dizelerde gizledim. Mungan da öyle yapmış, cesaretim ondan…
Gitti. Öğretmenim olmak istemedi. Gökyüzünü onun yazı tahtası yaptım. Zihnimde ilmek ilmek işlediği her şeye sarılarak her yeni gün doğumunu sevgimle selamladım. Günaydın öğretmenim.

---