Kategori: Hakan Akdoğan
Hakan Akdoğan Yazılarıma bakamıyorum artık. İnsan kendi yarattığı sembollerden bile tiksinecek kadar sağ kalıyor ne yazık ki. Bir sabah uyanıp…
Hakan Akdoğan Koruyucu renk değişimini çok iyi öğrendi. Canlıların hayatta kalma şanslarını artırmak için bulundukları ortama, sıcaklığa ya da ruh…
Hakan Akdoğan İnsanın yavrusunu bir parazit olarak dünyaya getirmesi suçtur. Ona bakması da suçu hafifletmeye çalışmasıdır. Sembiyoz bir şiddet eylemidir. Kim kimin parazitidir, kim…
Hakan Akdoğan İnsan kendi yalanından yorulunca kendisi oluyor. Ben artık kendimi kandırmanın o ince işçiliğine hayran değilim. Yoruldum ondan. Ki dedim hep, “Ölçülü…
Hakan Akdoğan Yalnızlık bir hâl gibi gelir, kapının önünde durur, içeri süzülür, sandalyeye oturur, susar. İçeri girdiğini anlarsın çünkü odanın havası…
Hakan Akdoğan Kendimi bulamadım. Bulamadım, çünkü bunca sesin arasında hâlâ titreyen o inceliği öldüremedim: kimseye sunmadığım, kimseye ispatlamadığım, sadece kendime…
Hakan Akdoğan Bakışın gittiği yerle bedenin gidemediği yer arasındaki boşluktayım. Zemin ayaklarımı tutuyor ama içim çoktan oraya varmış. Belki de…
Hakan Akdoğan Gölge öğleyle akşam arasındaki o kısa yarıktan ürüyor. Bir yüzün kenarında beliren ince çizgi kadar sıradan, bir itiraf kadar sarsıcı.…
Hakan Akdoğan İçimde bir metronom var; hafıza ile merak arasında salınıyor. Bir şarkısı var bu salınımın. Kök, şarkının notası; göç…
Hakan Akdoğan Perdeler ağır. Kırıntılar, işaret. Nokta: bir karadelik. Yazıyı yutar. Gölgeler, sonraki cümleyi bilir. Son, bağırmaz. Bir not gibi…