BİR YILDIZLA GİDERİLEN SESSİZLİK

Saliha Demir

Asla yeryüzüne düşmeyecek
Zürafanın gözyaşları
Çünkü
O kadar uzundur ki boynu
Daha yarısına gelmeden
Kurur gözyaşları
Bir çiçek
Zürafanın gözyaşlarıyla
Büyümeyi beklerse
Solup gidecek ne yazık
Zürafa
Çiçeğe kadar eğilmedikçe

Mevlâna İdris Zengin

“Bu şiirin zürafası mıyım çiçeği mi?” diye düşündü elindeki antolojiyi usulca masaya koyarken. Okul kütüphanesinin kimsenin ilgilenmediği bir rafında bulmuştu kitabı. Sayfaları çevirirken çocuklara yazılan şiirleri okumayı planlıyordu. Ama yüzyıl öncesinin şairlerinden, yüz yıllık ağıtlar dinliyordu saman sayfaların içerisinden. Kulağını dışarıdan gelen gürültüye tıkadı. Sayfalara bıraktı kendini.

“Sahi sen bu alemin yüzyıllık zürafası mısın? Başın havada diye aklın ufuklarda mı? Boynun seni kibre zorlayan kalabalığın plastik zinciriyle mahkûm mu? Eğilemeyecek kadar oldun mu? Bari gözyaşınla deva olsaydın bir ota, bir çiçeğe, bir böceğe… Gölgenin esaretinde yine de büyüdü çiçek. Uçtu gitti uğur böceği.”

Cesaretini toplayıp yeni bir şiir daha okumaya karar verdi. Çoğunluğu savaşlarda yitip giden çocukluklara yazılmıştı. 

Ekmek dizimde,
Yıldızlar uzakta, ta uzakta.
Ekmek yiyorum yıldızlara bakarak.
Öyle dalmışım ki sormayın;
Bazen şaşırıp ekmek yerine
Yıldız yiyorum.

Oktay Rıfat Horozcu

Şiirleri okudukça ürpertisi artıyordu.

Sıcacık bir ekmeği parça parça koparıp yutmak bir çocuğun hakkı. Onu soğumadan yavrusunun kucağına bırakmak bir annenin hakkı. Un tükendi mi diye düşünmeden koltuğunun sığınağında televizyon gürültüsüyle uykuya dalmak bir babanın hakkı. Yüz yıl önce diyorum. Bir antoloji derlenmiş… Çocuklar için… Yaşanamamış çocukluğa rağmen… Boğazında düğümlenen ekmekle bir yıldıza bakıp iç geçirmemeli çocuklar. Yıldızları sayma oyunu oynayabilecek kadar karınları doymalı. Yıldız mı yoksa ateş yağmuru mu korkusuyla umudunu kısıp kendi kucağında sessiz ve yalnız kalmamalı. Mesel gürültü yapabilmeli. Ondan rahatsız olacak bir insan varsa da en fazla alt komşusu olmalı.

Şiirleri okudukça kendi kalabalığından utanıyordu. Yıldızlar onu rahat bırakmıyordu.

Bağcıklı potinim
Sulu boyam
Resim defterim
Ve bir de sarı bisikletim olsun isterdim
Ne yazık ki olmadı
Ama engel değil hiçbiri 
Ellerim ceplerimde 
Yıldızlara bakarak
Şarkı söylememe…

​​​Gökhan Akçiçek

Şarkılar söylemeli. Ağıtların gizli öznesi olmamalı bir çocuk. Yanında yöresinde onunla sevinecek, onun için hayal kuracak, ona kitaplar okuyacak, eline kıymık battığında üzülecek, sıcak çorbasını onu için üfleyecek birileri olmalı. Gece mavisiyle, gündüz güneşiyle, doğa yeşiliyle, balonlar rengiyle sarmalamalı onu.

Geceler de mavi gündüzler de
Önümde arkamda hiç sönmeyen mum
Koşmak konuşmak kadar ve oyunlarca kolay
Düşsem de sızlamasın yüreğin anne!
Konuşan bir yıldızla yürüyorum

​​​Mustafa Ruhi Şirin

Şimdi sessizliği ve gürültüyü reva gördüğün çocuk senin yaşamının şarkısına sızdı artık. Herkes kadar suçlusun. İstediğin fragmanı koyabilirsin sosyal medya paylaşımlarına. Fonda o ağıt susmayacak. Bütün dünya savaların yok ettiği çocukları diyetini ödeyene kadar…

---