Kategori: elif özge Karakaya

Elif Özge Karakaya Yolumun üstündeki Ceviz Ağacı’na ilişiyor gözüm. Kısalmaya yüz tutmuş günlerde yaprakları son danslarını sergiliyor. Az ileride deniz var; denizin tuzu…

Elif Özge Karakaya Rüzgâr taşıyor bu kez sesi. Esintiye zeytin ağaçlarına asılı kalmış yaraların çığlığı ilişmiş. Zeytin ağaçlarının peşine düşüyorum. Ağaçlar beni…

Elif Özge Karakaya Yol bu kez sessizliğin içinden geçiyor. Bir sesin gölgesine değil, sesin kendini geri çektiği o ince aralığa sapıyor. Ne bir…

Elif Özge Karakaya Yol bu kez adımlarla değil, sesle başlıyor. Gözümü kapattığımda, bir müzik başlıyor uzaktan. Rüzgârın kıyıya taşıdığı, içi…

Elif Özge Karakaya Gökyüzü hiç olmasaydı, her şey gerçekten çok daha iyi olur muydu? Gökyüzü hep oradaydı; savaşlarda, çocukluk oyunlarında, cenazelerde, umutlarda… Ama ya hiç…

Elif Özge Karakaya Kentlerin hangi yanının diğerinden daha gerçek olduğunu bilebilir miyiz? Kente biçim verenin, ona bakan kişinin keyifli ya…