Kategori: eda büyükçapar
Eda Büyükçapar Bazı kareler fotoğraflarda kalmak zorunda kalıyordu. Yine de. Deniz çekiliyordu. Işık değişiyordu. İnsan, bir zamanlar içinde yaşadığı mevsimden…
Eda Büyükçapar Tutkunun dili gözlerinden okunuyordu; sanki bakışlarıyla akıyor, kelimeleri suya karışıyordu. Bir iç deniz monoloğu yankılanıyordu. Gecikmiş bir yaranın…
Eda Büyükçapar İtaat ile isyan arasında sallanan bir dünyanın, köklerinden koparılan hafızası üzerine… Bahar, papatyaların sarı ışığıyla toprağa ince bir…
Eda Büyükçapar İlkbaharın ince ışığı, pencerenin pervazına usulca konmuştu; sanki zaman, sabahın omzuna dokunup şöyle demişti: “Biraz dur. On dakika…
Eda Büyükçapar Bir akasya kokusunun hafızası vardır. İnsan unutur; koku unutmaz. Ve belki de bütün hikâye burada başlar: Doğa, kadının…
Eda Büyükçapar “Yalnızlığın üstüne böyle şiir kanatlanmamıştır…” Burası kuşlar için gökyüzü… Kalbimden başka sınırı yok. Düşmenin bile özgür olduğu yer,…
Eda Büyükçapar “Avalon’un Sisleri” arasından beyaz benekli mavi bir kelebek belirdi. Bir kanadında resimli desenli güzel bir dünya diğer kanadında…
Eda Büyükçapar Arka planda sonbahar:Sarı yaprakların birbirine çarpa çarpa savrulduğu o hışırtı, uzaktan gelen bir ney sesiyle karışıyor. Sanki rüzgârın…
Eda Büyükçapar Bir Sonbahar Monoloğu “Yanlış düşünebilirsin, yanlış anlayabilirsin, yanlış yapabilirsin ama yanlış hissedemezsin.”Edith Wharton Yaradan’ın tahtın lütfundan bahşettiği yaradan;…
Eda Büyükçapar Zaman, hafızanın göç eden tarafıdır. Bazı insanlar dünyaya yalnızca ayak basmazlar; sanki başka bir zamandan, başka bir coğrafyadan…