SuareMag Kasım 2026

MUHTAÇ DEĞİLİM, GİTME

Kimseye ihtiyacım yok. Duysunlar bunu. Tek başınayken söylemek çok tatsız. Bağımsızlığın da seyircisi olmalı. Beni güçlü bulsunlar, vazgeçemeyeceklerini düşünsünler de onlara ihtiyaç duyduğumu anlamasınlar. İnsanın arzu ettiği kişiyle ilişkisi, rehin aldığı kendisi üzerinden yürüttüğü bir pazarlığa benziyor. Karşımdakine yaklaşmak için kendimi uzaklaştırıyorum.

ARZUNUN YARASI, UTANCIN İNTİKAMI 

Arzularımızın gerçekten bize ait olduğu zamanlar var mıydı? Yoksa arzuladığımızı sandığımız her şey, bir başkasının bize biçtiği değerin, eksikliğini hissettiğimiz onayların ve başkalarının gözünden kendimize baktığımız aynaların birer yansımasından mı ibaret?

SEVGİNİN UTANCI

Sevgi nedir? Bir duygu, bağlılık ya da insanın varoluşuna yüklediği anlam mı? Belki de asıl soru, neyi sevdiğimizden önce neden sevdiğimizdir. Çünkü insan sevdiği şeyin içinde çoğu zaman kendisini arar. Kendi ihtiyacını, eksikliğini, varlığının onayını. Peki, sevgi yalnızca bize ait olanın sınırlarında yaşıyorsa, gerçekten sevgi midir?

HARİTADA OLMAYAN

Haritalarda adalar hep biraz yalnız görünür. Etraflarını kuşatan maviliğin ortasında, dünyadan ayrılmış küçük kara parçaları. İnsan bazen yalnızca onlara bakarak bile başka bir hayat düşleyebilir. Denizin kıyısında bir ev, sabahları erkenden açılan balıkçı tekneleri, birbirini tanıyan insanlar, kimsenin kimseden fazla bir şey istemediği günler. Bir yerin nasıl olduğunu bilmeden, orada kendimizi daha iyi hissedeceğimize inanarak.

AŞK YALANMIŞ

Kapı arasından seyrederdim onları. Birbirlerini sarışları, öpüşmeleri, Sinan eniştemin ablamı okşayışları içimi gıcıklar, Sinan benim sevgilim olsun, diye hayıflanırdım. On beş yaşında, hafif toplu ama çok güzel bir kızdım. Yani güzel olduğumu herkes söylerdi. Kendimi ablamdan güzel sanıyordum. Galiba enişteme âşık olmuştum.

DAVETİYE  

O sabah işe geldiğimde bilgisayarımı açıp gelen maillerime bakarken sabah kahvemi getiren sekreterim elindeki davetiyeyi “Bu sabah getirdiler, fuar ve sonrasındaki ödül töreni için,” diyerek uzattı. Kendisine teşekkür ettikten sonra kahvemden bir yudum alıp, davetiyeyi açtım.

SELMA HANIM’IN BALKONU

Selma Hanım sabahları balkona çıkar, dumanı tüten fincanını masaya bıraktıktan sonra balkonu boydan boya arşınlardı. Yedi adım sağa, on adım sola ağır ağır ilerleyerek çiçekleriyle konuşur; onlara şarkı söylerdi. Geçip giden yıllarda selvi boyu tırpanlanmış, diri memeleri pörsümüş, zarif parmaklarının biçimi bozulmuş olsa da…

BÜYÜTEÇ

Arzularım gözlem altında. Gözlemcinin kocaman bir büyüteci var. Tam tepemde gezinip duruyor. Kafamı kaldırıp onunla bakışmaktan utanıyorum. Benim ben olduğumu bilmesinden ötürü kaygılanıyorum. Neye baktığım, neyle ilgilendiğim konusunda pek meraklı. Elinde geçerli sebepleri, kuralları var.
Gözleyenin o kocaman büyüteci, insanların suçlu hissetmesini mi sağlıyor yoksa onları utanç içinde kıvrandırıyor mu?

KARANLIKLAR

Fokurdayan çayı demlemeye koştum. İki kişinin bile zor sığdığı bu mutfağın geniş olmaması, tuhaf bir şekilde korunaklı olduğum duygusu veriyordu bana. Kimden ya da neden korunduğumu bile bilmeden hem de. Sabah çayını demlerken, buhar yüzüme vurunca, gözümü buğu sardı hafif dengemi kaybettim. Büyük çaydanlıktan biraz kaynar su ayağıma sıçrayıverdi. Aldırmadan ağzına kadar demliği doldurdum.

RENKLERİN UTANCI, ARZUNUN GÖLGESİ

İnsan, kendinden sakladığı şeyin neresinde yaşar?
Ressamın tek tutkusu, renkleri hayal dünyasının sınırsız paletinden özgürce seçebilmekti. O, gördüğü her karaltıyı bir kediye benzetiyor; dünyanın sıradan gölgelerinde bile kendi bilinçaltının hayvanlarını, kendi yalnızlığının izlerini arıyordu. İçinde taşıdığı o çılgın renklerle çizmek istediği harita, hayatın insanlara dayattığı haritayla hiçbir zaman örtüşmüyordu. Çünkü…

BAŞKALARININ GÖZÜ VE UTANÇ: THE SUBSTANCE

İnsan neden kendisi olmaktan utanır? Aynaya baktığında gördüğü bedeni neden olduğu hâliyle kabul etmek yerine onu değiştirmeye, düzeltmeye ve bazen de ondan kurtulmaya çalışır? Belki de sorun, kendimizde gördüğümüz kusurlardan çok, bu kusurların bizi başkalarının gözünde nasıl birine dönüştüreceğine dair taşıdığımız korkudur. Coralie Fargeat’nın The Substance filmi, tam da bu korkunun peşinden gider.

İFRAT İLE TEFRİT

İçindeki kaleleri bir türlü yarıp ruhunu özgürleştiremiyordu. Varsa yoksa kilolarıydı o kalelerin önüne aşılması zor duvarları ören Tijen’in. 
Hiç yerinde de durmuyordu. İçindeki kaosu  örtmek için dışarıdaki dünyayı milimetrik bir kusursuzlukla  nizama sokuyordu. Evine zevkli şekiller veriyor, internetten ikinci el ama son derece zevkli objeler sipariş ediyor; aldığı her ürün, o kocaman bahçeli evde  tam da durması gereken yeri buluyordu.

VİCDANIN FİNANSMANI

Mektubunu ilgiyle okudum. Galerideki toplantıda bulunanların konuşmaları daha da ilginçmiş. Yazdıklarınla, benden çok şey istemiyorsun. Tam tersine, şimdi ne sorduğunu daha iyi anladım. “İnsan ne zaman utanır?” diye sormuşsun. Doğrusu, nasıl bir katkıda bulunabileceğimi bilmiyorum. Ancak aklıma gelenleri seninle hızlıca paylaşacağım.

SENDROM

Dümdüz giden yaşam çizgisinde asla farklı bir yol seçmezdi. Günlerini benzer hale getirirdi. Zaman, onu her daim tahmin ettiği sonuçlara götürürdü. Konforlu bir hayatın Fehmi için anlamı buydu.
Etrafındakileri de kendine benzeyen insanlardan seçerdi. Hiç kimse kafasını karıştırıp hayaller kurmasına yol açmamalıydı. Ne gerek vardı ki… O var oluşun memuru gibiydi.

MÜHÜR

Duvarda asılı duran pirinç sarkacın her sağa kayışındaki kuru gıcırtı dışında odada ses yoktu. Aralık camdan giren rüzgâr, tül perdeleri havalandırıyordu. Odanın köşesindeki masif ahşap büfenin aynasına tavan lambasının cılız sarı ışığı vuruyor, ışık masadaki iki porselen fincanın ve demliğin beyazlığında kırılıyordu. Pencerelerde damla damla buğu birikmişti.

BİZ

Biz geceleri ışığı erken söndürenler çok önceden fark ettik akşam ezanıyla tüm çocukların misketlerinin aynı mezar taşına yuvarlandığını. Ama geçen gece anladık ne olduğunu. Biz ertesi sabah henüz kimse konuşmadan fark ettik aramızda inceden inceye bir şeylerin çatlamaya başladığını ve bu çatlağın örümcek ağı gibi yayılıp bir yarığa dönüşeceğini. Merkezi mezarlık olan bir köyün biz geceleri ışığı erken söndürenleri biliyorduk hiçbir şeyin artık eskisi gibi olmayacağını.

GREV

Kütüphaneden kalın mitoloji kitabını çekip aldı Beren, sayfaları çevirdikçe dehşete düştü. Kuşe sayfalar satır satır yeniden yazılıyordu. “Grev başladı,” dedi ilk sayfada Prometheus; Çarklar durdu ve Sisifos o lanet kayayı yokuşun tepesinde kendi halinde öylece bıraktı. Tanrılara karşı durulan en büyük isyan bu olacaktı. Yukarı yuvarlanmayı her taş reddettikçe emek kendini tekrar tanımlayacaktı.

ARKA KOLTUK

Cansız varlıkları sınıflandırmaya, onlara insana özgü nitelikler yüklemeye başladığımı fark ettim zamanla. Önce otomobillere cinsiyet atfetmekle başladı her şey. Bir nevi edebiyattaki kişileştirme sanatını uygulayarak otomobilleri dişi ya da erkek diye ayırmaya başladı zihnim. Bir Volvo, estetik kaygılardan uzak ama güçlü bir İsveç erkeği iken, Honda’nın sedanları çekik gözleriyle sakin ve dingin birer geyşa oldu benim için.

BEZ BEBEK PAKİZE

Hep bu odadayım. Gözlerimi karşı evin penceresine diktim. Çok karanlık. Perdenin usulca oynadığını görüyorum. Saçları simsiyah, gözlerinin rengi? Yok onu göremedim. Siyah mı? Olabilir. Perdenin ucunda minicik bir el, yenmiş tırnaklar, kopmuş şeytan tırnakları var. Parmaklarının arası da kara. Saçları terelek kâhkülü yamuk kesilmiş küçük bir kız çocuğu. Göz pınarlarında akan yaşların izi kalmış.

ISLAK

Kendimi puslu bir sahilde bulmuştum. Saatlerce dolaştım. Kim olduğuma dair ne bir fikrim vardı ne de hatırladığım bir şey. Denizin sesi, kapalı gökyüzü, çakıl taşları, deniz kabukları, kumlar ve uzaklardan gelip geçen insanlar… Bunlar yetiyordu. Hem oradan ayrılsam nereye gidecektim ki?

YALNIZLIK BORSASI

Karaköy Rıhtımı’na bakan o eski hanın dördüncü katındaki yüksek tavanlı salonda zaman, rutubetli mermerlerin ve cilalı ahşap kaplamaların arasında ağır ağır birikiyordu. Rıhtıma yanaşan yük gemilerinin pencerelere vuran zayıf fener ışıkları ile dışarıdaki ıslak deniz kokusu binanın taş duvarlarından içeri süzülüyordu.

HİÇ GÖRMEMİŞ GİBİ

Utanç, arzunun en dürüst tanığıdır; insanın yüzünü kızartan, gizlemeye çalıştığı ama vazgeçemediği bir istektir. Bu yüzden ikisini ayrı ayrı düşünürsek eksik kalacaktır. Utanç arzunun gölgesi değil, arzunun kendini ele verdiği yerdir.
Yanaklarımızın kızardığı anları düşünelim en eski en ilkel görünürlüğüdür utancın. Beden, dilin saklamaya çalıştığını ifşa eder.

ÜÇ SİLAHŞÖRLER

Sunucu soruyor: “Hayatta pişmanlıklarınız var mı?”
Genç konuk önce saçlarını savuruyor, umursamazlık maskesini yüzüne yerleştirip cevap veriyor: “Hayatta yaptığım hiçbir şeyden pişmanlık duymadım.”
Sunucu araya giriyor: “Ne güzel!”
Hayatımı düşünüyorum, ne kadar çok pişman olduğumu, ne kadar çok şeyden pişman olduğumu.

SENDEKİ BEN       

Arzularını kimseye söylemeyen insanlardandı yaşlı adam. İnsanın bir şeyi ne kadar çok istediğini başkaları öğrenirse, o şeyin bir gün elinden alınabileceğine inanırdı. Bu yüzden ne ne kadar yalnız olduğunu, ne de en büyük arzusunu kimseye anlatmazdı.
İşini geç bitirdiği bir akşam, eve gitsem ne olacak, bekleyenim mi var diye hayıflanarak dükkânını kapatıp talaşların arasında oturdu.

AYIP AYIP

İnsan hiç kendi bedeninde mülteci olur mu? Yorgunum desem değildim. Hastayım desem hiç değildim fakat bütün eklemlerimi nokta nokta, koordinat koordinat ele geçirmiş berbat ağrılar çekiyordum. Belim, dizlerim, omuzlarım, dirseklerim hatta parmaklarımda dahi ağır külçeler varmış gibiydi. Değil kıpırdamak, sağdan sola dönsem her yerim tel tel dökülecekmiş gibi hissediyordum. “İnsanın neresi ağrıyorsa canı oradadır,” demiş eskiler. Eh benim her yerim ağrıyordu.